Geplaatst op 1 Reactie

Iets om naar uit te kijken

Het leven is gevoelsmatig weer teruggekeerd naar het normalere. Voor mij althans, door het mooie weer heeft de omgeving buiten mijn studio zich getransformeerd naar een grote speelplaats. Elk uitstapje voelt als de vrijdagmiddag van een werkweek op kantoor, ik neem een flinke teug buitenlucht terwijl ik mijn vrijheid in stap. Er zijn nog wel beperkingen, maar van de dingen die mogelijk zijn, geniet ik des te meer. Het sociale contact voelt echter, meer oprecht. We weten allen dat dit niet vanzelfsprekend was, en nu nog moet een samenzijn georganiseerd worden binnen de voorschriften van de Corona maatregelen. Aan dit gevoel van dankbaarheid en waardering voor elkaar wil ik graag zo lang mogelijk vasthouden.

Het sociale contact voelt echter, meer oprecht

De mooie Feben met GuanYin Jewels oorbellen

Een bezoek aan het Rijksmuseum was bijna een maand van tevoren gepland, gisteren kon ik dan in het gezelschap van een vriend naar binnen gaan. Bij de entree realiseerde dat mijn aandacht voor de 1,5 meter afstand al flink was verslapt, in publieke aangelegenheden hanteren ze echt nog de 150 centimeter. Het is geen onwil, maar er ontwikkeld zich een bepaalde nonchalance zodra de ernst van de situatie naar de achtergrond verplaatst is. We weten wel waarom het belangrijk is, maar net als de fear appeal foto op een pakje sigaretten, dringt het niet meer tot je door. Bang maken als middel om iemand iets te laten doen, of juist om bepaald gedrag te voorkomen, heeft enkel effect als er een reëel en zwaarwegend risico aan gekoppeld wordt. Na de demonstratie op de Dam van 1 juni, werd er een massale besmetting verwacht. Nu na het verstrijken van de incubatietijd niets aan de hand lijkt te zijn, wordt de hele 1,5 meter theorie door veel mensen in twijfel gebracht. Om een grote groep mensen, bijvoorbeeld met de omvang als de inwoners van Nederland, intrinsiek gemotiveerd te krijgen om een bepaald gedrag te vertonen, moet er een bepaald geloof worden gevolgd, een overtuiging. Nu de noodzaak van de 1,5 meter afstand ontkracht is, zijn sterke argumenten noodzakelijk.

In publieke aangelegenheden hanteren ze echt nog de 150 centimeter

Waar ik vooral naar uit keek was het moment waarop het sterftecijfer door Corona weer wat gedaald zou zijn. Het moment waarop we langzaam weer de dingen kunnen doen die horen bij het normale leven. De cijfers zijn erg positief, toch is er geen groen licht gegeven om de trein te nemen als het niet super noodzakelijk is. Graag zou ik mijn dierbaren weer eens willen zien in Maastricht, maar met de treinreis breng ik mijn medemens in gevaar. Toch zou het niet zo hoeven te zijn, als er een plek in de trein gereserveerd zou kunnen worden, dan wacht ik rustig mijn beurt af. Waarbij mensen met een Vitaal beroep natuurlijk altijd voorrang moeten krijgen. Mogelijk denk ik te simpel, maar ik ben ook zonder tegensputteren thuis blijven werken, ik heb steeds netjes afstand gehouden en ik ben niet gaan demonstreren omdat ik grote groepen mensen mijd. Er zit te veel ruimte tussen de positieve resultaten en nieuwe uitleg waarom we ons als Nederland aan bepaalde regels moeten houden. Mensen zijn ondertussen van het 1,5 meter geloof afgestapt.

Mensen zijn ondertussen van het 1,5 meter geloof afgestapt

Nu het moeilijk is om te plannen, is er ook minder om naar uit te kijken. Ik heb het nodig om ergens naartoe te werken en iets te hebben om naar uit te kijken. Om nog even door te zetten en tot het einde alles zo goed mogelijk te doen. Nu er vluchten worden geannuleerd, vakantie in een aantal landen volledig op eigen risico zijn en er meer wordt gesproken over beperkingen in plaats van meer vrijheid, voelt het soms alsof we niet echt iets hebben om naar uit te kijken. In de persconferenties is er gesproken dat we trots mogen zijn op onze prestaties, we hebben dit samen bereikt. Maar als er niets wordt teruggegeven, dan bedenken we ons nog wel een keer voordat we weer een extra tandje bijstellen.

Geplaatst op 1 Reactie

Wat zullen we deze zomer gaan doen?

Sinds het delen van mijn vorige blog, realiseer ik me dat mijn leventje er best weer goed uit is gaan zien. Misschien heb ik nu al het leven waar ik steeds naartoe gewerkt heb, langzaam realiseer ik me dit. ‘Hartverwarmend’ vind ik het perfecte woord om het effect van de reacties op mijn vorige verhaal te omschrijven. Een medeleven wat uit de lieve woorden naar voren kwam, had ik nooit verwacht. Het accent lag in mijn vorige verhaal erg op het missen van mijn dierbaren en het einde van een relatie. Ondertussen vul ik mijn dagen met tijd voor mijzelf, maar ook is mijn sociale leven weer wat op gang gekomen. Een vriendin komt naar me toe vanuit Maastricht zodra ze de mogelijkheid ziet en er staan nog wat bezoekjes op de planning. Ook vraagt mijn neef me geregeld mee om te gaan hardlopen en een vriend die recent in Amsterdam is komen wonen, neemt me mee naar sociale aangelegenheden. Een avondwandeling in m’n eentje wordt aangevuld met de glimlach van een passant, wanneer we elkaar proberen te ontwijken.

deze avondwandeling maakte ik niet alleen

Naast mijn baan het ik dus ook mijn eigen sieradenmerk, de webshop is langzaam op gang aan het komen. Om het verder te laten groeien is iedere dag actie vereist, bijvoorbeeld door een post te doen op Instagram. Ook werken aan nieuwe producten vergt de nodige tijd, maar toch ben ik bang om me te gaan vervelen deze zomer.

Wat gaan we deze zomer doen?

Wat gaan we deze zomer doen? Op dit moment kan ik met mijn gedachten niet verder dan twee weken vooruit, hooguit drie. Er staan een aantal bezoeken op de planning, het bezoek krijgt een logeerplek bij mij in de wijk. Met mooi weer biedt het park een mooie uitkomst, maar omdat er voor de binnenactiviteiten gereserveerd moet worden, moet ik gaan plannen. Eigenlijk helemaal zo slecht nog niet. Het zit in mijn genen (dit zie ik bij meerdere familieleden) om vrije tijd op z’n beloop te laten gaan. Op de dag zelf bekijken waar de behoefte zit en vaak kan dit niet meer gerealiseerd worden. Met plannen en daarbij ook een reservering plaatsen, is de kans nogal groot dat het doorgaat. En het biedt mogelijkheid op voorpret.

Een avondwandeling in m’n eentje wordt aangevuld met de glimlach van een passant

De zomer zal dit jaar niet meer bestaan uit festivals in de weekenden en ongelimiteerde hapjes en drankjes buiten de deur op een doordeweekse dag. Het werken op kantoor hebben we inmiddels redelijk kunnen nabootsen. Hoe gaan we dat doen met de activiteiten die we normaal hadden om even af te kunnen schakelen? Ik weet het niet, als ik daaraan denk gaat dit meestal gepaard met een zucht. Ook al hoort niemand dat ik dit adembommetje via mijn neus laat ontsnappen. Ik beeld me mogelijke alternatieven in voor de dansjes die ik graag maakte met mijn vriendinnen. Maar ik kom niet verder dan een geluidsdichte ruimte die we huren, waar we dan op gepaste afstand sfeer proberen te maken. Mogelijk dat het idee door iemand anders beter uitgewerkt kan worden. Gezellig BBQ-en met vrienden, maar bij welke vrienden? We kunnen niet allemaal bij elkaar zijn. Verjaardagen, kraamvisite, vrijmibo’s… Laten we eens nadenken over wat er misschien wel mogelijk zal zijn. Mijn buurjongen is straks afgetraind, een vriendin bloeit uit tot een landelijk bekende dichter en een kennis stort zich op het schilderen.

Ik heb een hoop te doen deze zomer

De vrijetijdsactiviteiten verleggen zich van dansen, eten en drinken naar persoonlijke ontwikkeling. Waar het me voorheen goed lukte om aan mijn gedachten voorbij te jagen met een overvolle planning, wordt ik nu teruggefloten door vadertje tijd. Mijn gedachten dienen zich aan en ik kan nergens naartoe vluchten. Waar mijn grootste angst lag, ontstaat nu een ruimte waar ik met een been binnen sta. Ik geef me over aan mijn gedachten. Wat ik me besef is dat ik al wist wat ik dacht, de angst gaf er een extra dimensie aan. Ik heb een hoop te doen deze zomer.

Geplaatst op 11 Reacties

Liefde en relaties tijdens Corona

Met het opstellen van de titel denk ik al ‘he gatsie’, kan ik Corona even buiten beschouwing laten?! Maar toch heb ik de naam erin gezet, anders wordt het wel een hele lange titel waarmee ik de situatie mee schets. Deze editie van mijn blog krijgt wel een ietwat persoonlijker tintje, maar daarmee krijgen de woorden meer ziel, dat wil ik er tenminste mee bereiken.

Deze editie van mijn blog krijgt wel een ietwat persoonlijker tintje

Sinds september 2018 woon ik in Amsterdam en heb ik het grootste deel van mijn sociale leven achtergelaten in Maastricht. Mijn vrienden en vriendinnen heb ik op meerdere momenten gemist, maar Amsterdam is wat ik echt nodig heb in deze fase van mijn leven. Lekker opgaan in de menigte, minimale kans om bekende gezichten tegen te komen op straat en alles wat je je maar kan bedenken is er verkrijgbaar. Deze voordelen zijn geen halszaak voor me, maar het geeft me het gevoel als een vis in het water waarschijnlijk heeft. Maar na een tijdje lekker een beetje rondgezwommen te hebben, kwam ik een hele leuke vis tegen. We hebben precies 2 maanden gedatet vóór Corona tijdperk en ongeveer 2 maanden tijdens de intelligente lockdown. Deze laatste 2 maanden waren niet leuk, ik ervoer veel stress met het thuiswerken en mijn wereld was heel erg klein geworden.

Mijn wereld was heel erg klein geworden

Mijn vis, die eigenlijk gewoon een leuke man is, was gevoelsmatig mijn enige uitweg uit mijn studio waar slapen/wonen/koken/werken/bewegen in één ruimte plaatsvond. Maar hij heeft mijn behoefte niet begrepen of ik ben niet duidelijk geweest in mijn behoeftes uit te spreken. Wat de reden is maakt niet meer uit, hij is niet meer verliefd en er is geen relatie meer waarvoor je dit soort dingen moet uitpraten. Als ik nu terug kijk op de afgelopen maanden, dan zou ik ook niet verliefd zijn op mijzelf. En dat wil niet zeggen dat ik moet veranderen, het betekent dat ik mijn leven moet veranderen om weer de vrolijke, bijdehante en gezellige vrouw te kunnen worden die ik eigenlijk ben. Ik was veranderd in een gestreste, afhankelijke en eenzame kluizenaar. Als ik baardgroei had dan zou ik ook een lange baard hebben waarschijnlijk. Corona is natuurlijk niet de enige reden waarom deze relatie is stukgelopen, maar het vraagt wel een extra investering. Er zijn relaties die bestendig zijn tegen een langdurige moeilijke periode, als je er allebei voor wil gaan dan vindt je wel een manier waarop het werkt.

Als ik baardgroei had dan zou ik ook een lange baard hebben

Met het thuiswerken lijkt liefdesverdriet op een griep of iets anders waardoor je niet goed kan functioneren. Een stevige kater is misschien een beter voorbeeld. In de tijd dat we nog op het kantoor werkten, zou ik even tussendoor mompelen dat het uit is. Dan konden we daarna een paar flauwe grappen maken en dan hoeft een zucht of een lang gezicht niet verder uitgelegd te worden. Door het vele video vergaderen proberen we nu de gesprekken beperkt te houden en zet ik m’n camera gewoon even uit als het me zwaar valt. Collega’s hoeven geen vrienden te zijn, maar ik mis ze wel heel erg onderhand. Naast de werkrelaties zijn vriendschappen ook relaties, met vaak veel liefde naar elkaar. Het maakt het heel zwaar dat je elkaar niet kunt zien. Er zijn momenten dat je echt even behoefte hebt aan een luisterend oor of een stevige knuffel, maar om iemand op te bellen voelt dan ook wat overdreven. Er zijn veel vrienden (de meeste, 90%) waar ik van tevoren geen telefonische relatie had opgebouwd. Ik vind het heel erg spannend om iemand op te bellen namelijk als het geen zakelijk doel heeft. Het zijn gedachten of kleine voorvallen die je bespreekt als je bij elkaar bent waar je dan graag even de aandacht voor wilt hebben. Maar ik ben gezegend met een hoop fijne vrienden en vriendinnen, ondanks dat ik ergens weggestopt zit ver buiten bereik, weten ze me toch goed aan te voelen en proberen ze me steun en troost te bieden.

Ik vind het heel erg spannend om iemand op te bellen

Omdat mijn relatie met anderen nu wat lastiger is, houd ik meer tijd over voor de relatie met mijzelf. Dit is wel de meest complexe relatie van ze allemaal. Met wel klein voordeel dat als ik niet meer verliefd ben op mezelf, ik mezelf toch nóóit in de steek zou laten. Ik ben onlosmakelijk verbonden met mezelf en wij hebben besloten om er het beste van te maken. En met die mindset ziet het er weer een stuk zonniger uit!

Op het moment wordt mijn blog nog door vrijwel niemand gelezen, mocht jij nu tot dit punt zijn gekomen, zou je me dan feedback willen geven?

Geplaatst op Geef een reactie

Op afstand er toch een beetje bij kunnen zijn

De maand mei zit normaal gesproken voor mij bomvol met vieringen. Het is meestal al goed weer, en we trappen op 2 mei af met de verjaardag van een dierbare vriendin. In februari hebben we al zitten brainstormen over de feesten waar we naartoe zouden kunnen gaan, 2 mei valt dit jaar op een zaterdag dus de keuze is reuze. Volgende week zaterdag wordt een andere lieve vriendin 40, over de invulling van die verjaardag hebben we het al jaren! En ja, de dag erna is het Moederdag, dus we willen ook redelijk fris bij de lunch verschijnen om mama even goed in het zonnetje te zetten. Op 12 mei is er nog een goede vriendin jarig die enkel vanwege de chronologische volgorde, achteraan in het rijtje is komen te staan. Dit jaar zal ik nergens bij aanwezig kunnen zijn.

Dit jaar zal ik nergens bij aanwezig kunnen zijn

Ik ben opgegroeid in Maastricht en daar heb ik mijn sociale leven opgebouwd. In 2018 ben ik naar Amsterdam verhuisd, sindsdien heb ik vele bezoekjes aan het Zuiden gebracht per trein in de weekenden. Op dit moment is reizen met de trein enkel voor degenen die niet anders kunnen vanwege hun werk. Ik kan even geen bezoekjes brengen, maar ook de jarigen kunnen ook niet te veel bezoek ontvangen. Het is voor iedereen echt even anders dan we gewend zijn.

Bij de pakken neerzitten is het laatste wat ik wil doen, ik breng m’n dagen al zoveel zittend door! Liever ga ik op zoek naar een manier om iemand op afstand een goed gevoel te geven. Er wordt weer meer verstuurd per post zoals kaarten en brieven, maar de pakketpost explodeert op het moment! Geen zorgen, geen echte explosies maar wel soms 7 dagen wachten totdat een bestelling arriveert. Met deze kennis is het belangrijk om je cadeaus tijdig te bestellen. Mijn cadeau voor de vriendin van 2 mei heeft er een week over gedaan om van de webshop bij mij thuis te belanden, om het dan als verrassing naar haar adres te sturen was geen optie meer. Ik heb mijzelf zeer gelukkig mogen prijzen dat zij afgelopen weekend naar Amsterdam is gekomen, ik kon mijn cadeau gewoon tijdens haar bezoek overhandigen. Wat ik een erg leuk idee vond is om mijn woning vol te hangen met slingers, dit werd ook door haar erg gewaardeerd.

Wat ik een erg leuk idee vond is om mijn woning vol te hangen met slingers, dit werd ook door haar erg gewaardeerd

Omdat de andere verjaardagen en Moederdag in de toekomst liggen moet ik een beetje voorzichtig zijn met welke informatie ik hier prijs geef. Wel wil ik wat algemene ideeën delen. Cadeaus van webwinkels kunnen vaak ook direct naar de ontvanger gestuurd worden, een boodschap kan daar ook nog aan toegevoegd worden. Dit is ook een optie bij GuanYin Jewels! Ik pak graag iedere bestelling in als cadeautje, maar voor een bijzondere gelegenheid kun je dit bij je bestelling aangeven en ik zorg voor een gepaste verpakking. Een mooie bos bloemen die de plaatselijke bloemist wil bezorgen maakt iemand op de feestdag zelf heel blij, daarbij steun je ook nog de Nederlandse bloemenmarkt (denk ik). Twijfel je of je cadeau tijdig bij de ontvanger kan arriveren? Ken je mogelijk iemand in die woonplaats die een cadeau in jouw naam kan -en wil bezorgen? Het laten bezorgen van een sushi schotel voor de liefhebber (daar zou ik bijna dagelijks dolgelukkig van worden). Misschien zijn er meerdere ondernemers die in deze tijd de optie aanbieden om te bezorgen? Ik heb aanbod van high tea’s voor thuis voorbij zien komen op social media, of bijvoorbeeld een cocktailservice aan huis.

Nu ik wat leuke voorbeelden aan het bedenken ben, twijfel ik aan mijn cadeaus die ik heb gepland. Maar eigenlijk is het verrassingseffect (van een aangename verrassing) hetgeen wat het zwaarst weegt. Nou, nee, de verrassing dat je aan iemand hebt gedacht en niet zomaar even, je hebt er ook nog een hele organisatie aan gewijd. Ik heb er in ieder geval heel veel plezier aan als ik eraan denk hoe de ontvanger het zal ervaren.

Geplaatst op Geef een reactie

Save our summer!

De eerste week dat Nederland zoveel als mogelijk thuis is gebleven loopt op z’n einde. Het is zondagochtend en ik lees wat updates over het Coronavirus in Nederland. De cijfers zijn opgelopen in de vorm van een skischans, het geregistreerde aantal besmettingen is sterk gegroeid aan het eind van deze week. Er is gemeten vanaf 12 maart tot en met 21 maart, want vandaag 22 maart is nog maar net begonnen.

Er is veel behoefte aan positiviteit, in de verschillende Watsappgroepen zijn zorgen uitgesproken maar gelukkig wordt er ook een hoop gegrapt. Iedereen is wel van mening dat maatregelen serieus genomen moeten worden, nog niet zozeer voor onszelf maar vooral voor de zwakkeren in onze samenleving. Er is niemand die nog roept; “Het is net als een griepje!”, de aantallen groeien zo fors en het beeld van Italië roept angst op.

Er is niemand die nog roept; “Het is net als een griepje!”

Gelukkig is mijn werkvoorraad enorm gestegen en ik maak makkelijk 9 uur per dag vol op mijn laptop. Geen tijd om me eenzaam te voelen en ook geen sprake van verveling. Maar na een week thuiswerken kan ik ook bijna niet meer het geduld opbrengen, ik word onrustig en ik wil bewegen.

Zaterdagmiddag ga ik met mijn neef hardlopen, dit is een goed alternatief voor alle sportklasjes die ik nu moet missen en ik heb enige vorm van sociaal contact. Al blijven we ook op gepaste afstand van elkaar. Met de zon op onze gezichten verademen we hoe fijn het is dat we deze vrijheid nog kunnen hebben. We stippelen een route uit naar het Westerpark, er zal nu toch bijna niemand zijn en ik heb die kant van Amsterdam al ruim een week niet meer gezien. Onderweg naar het park hebben we de Haarlemmerstraat al moeten mijden, in die drukte is het onmogelijk om 1,5 meter afstand te houden van anderen.

Met de zon op onze gezichten verademen we hoe fijn het is dat we deze vrijheid nog kunnen hebben.

In het park aangekomen, zien we dat het redelijk druk is maar dat er genoeg ruimte is om niet te dicht in elkaars buurt te hoeven komen. Omdat wij hardlopen, ontwijken wij de wandelaars. Op deze manier respecteren we het voorschrift om iedereen de ruimte van 1,5 meter te bieden en we waken ook voor onze eigen gezondheid.

Even verderop in het park staat een groep mensen midden op het pad, er is geen mogelijkheid om te passeren met gepaste afstand. Dit stoort mij enorm! Niet alleen vanwege mijn onbegrip maar ook omdat het anderen onmogelijk wordt gemaakt om verstandig gedrag te vertonen. Nu, op zondagochtend, lees ik dat de treinen spitstaferelen vertoonden. Stranden werden drukbezocht en het Amsterdamse bos was propvol.

21 maart was een mooie eerste lentedag, een dag waarop velen zo lang hadden gewacht. De zon riep en degenen die in het weekend niet hoefden te werken beantwoorden die roep met een buitenactiviteit, ongeacht het Coronavirus.

Als we nu verstandig kunnen zijn met z’n allen, dan kunnen we in de zomer misschien nog volop genieten. Na deze berichten maak ik me op voor een zomer in mijn studio van 30 vierkante meter.

Geplaatst op Geef een reactie

Genieten van de feestdagen

De feestdagen komen er weer aan, door sommigen wordt deze periode bestempeld tot de leukste tijd van het jaar. Ik benijd deze mensen, want ik ervaar veel chaos en stress en geforceerde gezelligheid. Wat doe ik fout? Of misschien beter, wat doen die enthousiastelingen goed?

Het probleem zit met name erin dat ik nooit tevreden ben. Dat klinkt heel ondankbaar, maar vooral ontevreden met mijn eigen resultaten. Als een kip zonder kop ga ik aan de slag met alle ideeën die in me op komen. Van tevoren is er niet nagedacht over de haalbaarheid van mijn plannen, want dat kost tijd. Maar ook hier geldt; houdt de verwachtingen laag, dan kan het alleen maar meevallen. Een andere benadering kan zijn; leg de lat lager en stel eenvoudigere doelen voor jezelf. Om het helemaal af te maken kan er ook nog een beloning vooraf bepaald worden wanneer de doelen zijn behaald.

Hoe gaan we dit varkentje dan wassen?

De eerste reeks feestdagen start over 10 dagen, waarbij ik 24 december af trap met mijn verjaardag. Het plan is om een etentje te geven voor een aantal vriendinnen die geen verplichtingen hebben op kerstavond. Daarbij moet ik niet onbelicht laten dat ze me zeer dierbaar zijn en dat ik erg dankbaar ben dat ze mijn verjaardag willen en kunnen komen vieren. Het programma bestaat dus uit gezellig samen eten, ik zal dan koken. Omdat het gezelschap vanuit het zuiden van het land naar Amsterdam afgereisd komt zal het honger hebben als een paard. Misschien dat we nog even de bloemetjes buiten gaan zetten in Amsterdam. Voor de kerstochtend wil ik een kerstontbijtje serveren met cadeautjes onder de kerstboom.

Hiervoor moet geregeld worden:

  • Dinertje met een vegan variant van hetgeen ik ga bereiden for my vegan friend
  • Outfit en tickets voor een avondje op stap
  • Kerstontbijt met kerstboom en cadeaus

Okay, dus nog 10 hele dagen om dit voor elkaar te krijgen, zodra ik dit verhaal op www.guanyinjewels.nl heb gezet begin ik met het huis op te ruimen (studio 30m2). De volgende stap is het maken van een planning zodat de klusjes niet aankomen op de laatste dag van de ‘zeeën van tijd’.

Okay, dus nog 10 hele dagen om dit voor elkaar te krijgen

Op eerste kerstdag gaan we met de vriendinnengroep die is blijven logeren naar de Efteling. Hopelijk is het geen hondenweer en kunnen we daar betoverd worden in het sprookjesbos. De organisatie vanaf dit punt is een gezamenlijke verantwoordelijkheid dus dit wordt weer genieten.

In de avond zullen we bij een van de meiden in Maastricht gaan logeren, hopelijk gaat zij net zo relaxed deze feestdagen in als ik!

Note: ik realiseer me dat ik de hele beestenboel heb betrokken in mijn verhaal, geen van hen heeft hieronder geleden. Sterker nog, december 2019 heb ik tot nu toe doorgemaakt als vegetariër!

Geplaatst op Geef een reactie

GuanYin Jewels: introductie

Toen ik nog een jong meisje was, droomde ik ervan om modeontwerpster te worden, maar ook de fase van dierenarts, ontdekkingsreiziger, bioloog en bloemist hebben de revue gepasseerd. Dat waren dromen voor de verre toekomst.

Waar ik toen al veel tijd aan besteedde was het maken van sieraden met kraaltjes. Gedetailleerde creaties hielden me uren bezig. Ik leerde door trial and error op het moment dat ik mijn visnet-topje geheel uit vissersdraad en kraaltjes aan deed en de boel uit elkaar sprong omdat er geen stretch in zat.

Wilde ideeën, mooie ontwerpen, creatieve uitspattingen, mijn hoofd zit er altijd vol mee. Helaas te weinig geduld en focus om er een gestructureerd plan voor op te zetten. Met de zelfkennis waar ik over beschik, heb ik besloten om geen carrière te maken in de creatieve branche. Zonder duidelijke richtlijnen zou ik alle kanten op fladderen en waarschijnlijk met moeite een goed belegde boterham op de plank verdienen. Dus, een functie op de financiële administratie is het uiteindelijk geworden, waarbij een stabiel inkomen is gegarandeerd.

Ik denk dat ik niet hoef toe te lichten dat hiermee de liefde voor het creëren over was. De passie laaide weer op toen ik een vriendin met haar modezaak uit hielp. De sieraden die zij verkocht waren mooi, maar ik beeldde een mooiere variant hiervan in. Ik zag wat er nodig was voor een betere afwerking, een verfijnde compositie van kleuren, dus ik ging aan de slag.